Twee maal Highland Park 1967 (John Scott)

Wist Robert Firth Miller waar hij in 1967 aan begon toen hij zich in natura liet betalen? Deze kruidenier te Kirkwall, Orkney komt een een familie met een neus voor opportuniteit, die zelden een kans liet liggen om een stuiver bij te verdienen. Zijn vader Ralph had de kruidenierszaak van John Scott overgenomen, en begon in 1935 als eerste met het verdelen van Calor Gas-producten. Lange tijd hadden ze een monopolie op deze producten in Noord-Schotland. De Miller familie installeerde gasconvectoren en deed vermoedelijk ook andere loodgieterklusjes. Waarschijnlijk probeerde Robert zo een openstaande rekening bij de Highland Park distilleerderij te vereffenen : hij liet twaalf lege sherry-vaten vullen met new make in de distilleerderij. Volgens zijn kasboek had de new make spirit een waarde van 1 (!) £ per vat. Highland Parkwas toen nog in handen van  Highland Distillers. In 1954 hadden ze hun warehouse capaciteit flink uitgebreid : de economische welvaart uit die periode was een stimulans voor de whiskyhandel, en dat had Robert fijn gezien. Hij bewaarde zijn buit voor zijn zoon, eveneens Robert, die vier vaten aan de onafhankelijk bottelaar Duncan Taylor doorverkocht. De overige acht vaten liet hij zelf bottelen. Het laatste vat werd in 2009 op fles gezet : het is een 42-jarige Highland Park die zo’n 330 £ per fles haalt. Wat deze whisky’s zo bijzonder maakt, is het feit dat deze Highland Park op sherry-vaten rijpte. Dit in tegenstelling tot de meeste andere onafhankelijk Highland Park bottelingen die op ex-bourbon vaten rijpte. De Highland Park distilleerderij gebruikt de whisky die op eigen sherry vaten rijpte exclusief voor eigen gebruik.

John Scott’s kruidenierszaak rond de eeuwwisseling ((c) John Scott & Miller Ltd.)

Het was na een blinde tasting van The Bonding Dram dat de Jeroen het aanwezige publiek twee zusterflessen van deze tot de verbeelding sprekende bottelaar liet proeven. Een 37-jarige en een 42-jarige versie. Een hemelse sensatie. Op de blinde tasting werd trouwens een nieuwe botteling voor The Bonding Dram geselecteerd uit negen cask samples. Hierover later zeker meer.

John Scott’s Highland park 37y : de fruitige

Highland Park 37yo 1967/2004 (50.6%, John Scott’s, Sherry Cask 3131, 227 bts)
Kleur
: Goud

Geur : Zeer zoet, met wat fenolen in de ondertoon : mango, banaan, boenwas, kaarsvet.  Dit is puur genieten. Een vleugje leder, een toetsje rook. Subtiel. Boenwas en fruitigheid zwellen hoe langer hoe meer aan. Notig, als amandelolie. Ook wat vanille. Na een tijd wordt ze zelfs erg granig, moutsuikers. Volle en ronde geur. Nauwelijks scherpe houtrandjes waarneembaar.

Smaak : Overweldigend. Volop de tropische fruit kaart. Olieachtig, mango, banaan. Een subtiele vanille. Vooral esterrijke en olie-achtige toetsen : perzik, mango, geconfijt fruit, amandelmelk. Ook honingzoete boenwas. Subtiel en evenwichtig, ingetogen houttannines. Sherry laat zich vooral in het fruitpallet voelen, en in een delicate maar herkenbare droogheid die zich in de staart even laat zien. Is dit echt een first fill?

Finish : Eindeloos lange boenwas en geparfumeerde amandelolie. Onweerstaanbaar. Zelfs de volgende dag tot aan de middag speelde deze dram op de tong. Alleen de Gordon & MacPhail Glen Keith 1968 (42y) deed mij dat voor.

Balans : Absolute topklasse. Hemels. Staat zonder twijfel in het rijtje van oude topwhiskies uit bijvoorbeeld Speyside. Wat fruitigheid betreft, neigt hij voor mij wat naar een oude Glenlivet, maar dan met een extraatje van dat vleugje leder en rook die wat ‘punch’ toevoegen. Deze 37y is net iets fruitiger en zachter dan de 42y.

John Scott’s Highland Park 42y : de rokerige

Highland Park 42yo 1967/2009 (50.3%, John Scott’s, Sherry Cask 6282, 190 bts)

Kleur : Nog gouder

Geur : Wat een mooie fruitigheid ook hier. Iets meer banaan misschien, en de boenwas ruikt een tikkeltje duidelijker naar honing. Maar we zijn over details bezig. De houttoetsen zijn nadrukkelijker, maar blijven zacht. Samen met de tropische fruittinten doen ze me meer aan sinaasappelschil herinneren dan de 37y. Dit vleugje ‘Punta mess’ maakt de associatie met sherry (Amontillado? Palo Cortado?) iets nadrukkelijker dan bij de eerste versie.

Smaak : Rijker aan houttoetsen. Met de ogen dicht krijg ik een heel nadrukkelijke associatie met de kleur oranje (in drukletters). Net iets rokeriger, en de boenwas schuift een sprankel meer op richting vernis of lederpoets. Ook hier veel amandelmelk, wat geparfumeerder zelfs. Ook weer die associatie met het ‘jonge’ door een mouttoets die na een tijdje bovenkomt. Ook in deze de sinaasappelschil, en dus sherry associatie, wat nadrukkelijker.

Finish : Haast nog eindelozer. Zelfs met een aanzwellende vanille (sherry op Amerikaanse eik?). Geconfijt fruit, maar met een subtiele turfrook (gedoofd haardvuur)

Balans : Beide whisky’s staan als een tweeling naast elkaar. De verschillen zijn erg subtiel. Dezelfde superlatieven als voor de 37y gelden ook hier. En inderdaad, ik kan niet zeggen welke van deze twee er ruim twaalf uur later mijn tong nog steeds bespeelden, dus hou ik het op een samenspel van deze tweevuldige eenheid.

Algemene balans : Het is niet eerlijk om een keuze te maken tussen deze twee verbluffende bottelingen. Misschien draagt de eerste mijn voorkeur, omdat ze iets fruitiger, iets zachter en ronder is dan de 42y oude. Maar dan toont de 42, met dat extra vleugje rokerigheid, net iets mooier het ‘typische’ Highland Park karakter.

Lang niet alle twaalf de bottelingen zijn traceerbaar. Met enig opzoekingswerk vond ik volgende bottelingen terug :

Highland Park 37yo 1967/2004 (50.6%, John Scott’s, Sherry Cask 3131, 227 bts)
Highland Park 40yo 1967/2007 (47.1,%, John Scott’s Kirkwall, C#6687, 168 Bts.)
Highland Park 42yo 1967/2009 (50.3%, John Scott’s, Sherry Cask 6282, 190 bts)

Van de Duncan Taylor, die ook de flessen onder het label ‘John Scott’ bottelde, vond ik volgende terug :

Highland Park 36yo 1967 (44.1%, Duncan Taylor, Sherry, C#3132, 142 Bts., USA)
Highland Park 37yo 1967/2004 (50.6%, Duncan Taylor/John Scott, C#3131, 227 Bts.) (maar die verscheen (gedeeltelijk?) onder John Scott’s eigen label)
Highland Park 37yo 1967/2005 (41.3%, Duncan Taylor), C# 8887

Op de site van Duncan Taylor is wel een Highland Park sherry vat te zien met opschrift C# 6282. Dit vat is een Pedro Domecq vat. Licht dit een tipje van de sluier waar het vat vandaan komt?

Pedro Domecq – Highland Park 1967 C#6282

Van deze bottelingen zijn, bij mijn weten, geen flessen meer beschikbaar in het reguliere circuit. Maar misschien heeft de bottelaar John Scott & Miller Ltd nog een zeldzame fles in de winkel staan?

Dit bericht werd geplaatst in Highland Park, Notes, Reviews en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s