Blind Tasting II – The Bonding Dram – 22/11/2012 (deel 2)

Ik ben een trage taster. Tijdens tastings laat ik steevast van elke whisky een bodempje staan. Zo kan ik op elk moment naar vorige glazen terugkeren en vergelijken. Daarenboven krijgt de whisky tijd om te ademen, om te ontwikkelen.

Zo kom je soms tot zeer vreemde vaststellingen : wat je eerst heerlijk vond ruikt plots afschuwelijk, of waar je eerst nauwelijks wat uit haalde bloeit open tot een geweldig boeket. Tijdens zo’n blind tasting gaat het vaak wat sneller : enkele minuten al na het inschenken moet je gokken. Soms lagen dan nog niet alle argumenten op tafel.

Vandaag deel twee van de Blind Tasting bij The Bonding Dram.

Witte sok 4 : Lochside 47y (1965-2012) Adelphi (54,6%)

Kleur : Donker, koperrood. Te lang getrokken thee.

Geur : Bij aanvang vrij gesloten. Met de neus diep in het glas tropisch. Bananenchips, dacht ik. Brandend hout, en in het verlengde daarvan karameltoetsen. Veel noten. Wat bitter zelfs, als pure chocolade bijvoorbeeld, maar ook iets chemisch. Na wat ademen komt de neus open : het bittere wordt donker fruit. Sherry, aardbei, gedroogde vijg. Na lang ademen wordt ze zelfs vlezig : kruidige rosbief op de barbecue. Zelfs wat gesmolten plastic. Overdadig, op het schreeuwerige af.

Smaak : Kauwbaar, verbrand rubber. Als remblokken van een auto of fietsbanden in een fietsenzaak. Stroef. Na een hele poos wordt dat rubber harde sherry – even kauwbaar. Vrij agressief.

Finish : lang. Rubber, elastiek. Later op de avond wordt de finish niet alleen langer, maar ook mooier. Druivepit, donkere en kruidige sherry. Bittere chocolade. Geconcentreerd, intens.

Balans : ‘Macallan Old Style’ hoor ik naast me in vervoering zuchten. Onwillekeurig moet ik aan Michael Jackson denken, voor wie Macallan boven alle andere whisky’s verheven stond. Was dat om deze stijl whisky? Ontegensprekelijk is dit een mythische dram : een 47 jaar oude blend gerijpt op zeer oude sherryvaten – échte sherryvaten. Met veel be- en verwondering laat ik deze brok geschiedenis over mijn tong glijden. Het historische moment raakt me meer dan de uitgesproken smaak. Klinkt dit oneerbiedig? Anderen uit het gezelschap waren lyrisch over deze whisky.

Witte sok 5 : Uitvlugt 14y (Guyanese rum) Whisky Agency & The Daily Dram (51,7%)

Uitvlught Rum : maakt nieuwsgierig

Kleur : zeer licht

Geur : Scherp. Drogende satijnverf, verbrand plastic, ether. Prikkende alcohol. Is dat zwavel? Wordt zoeter na een poos. Citroencake, glazuursuiker op een taart. Na wat ademen ruik ik oesters met citroen. Koffiebonen ook.

Smaak : Mierzoet. Als een moscatelfinish. Ook wat ge/verbrande toetsen. Honing en bijenwas. Na een tijd wat tropische fruittoetsen.

Finish : Kabbelt zoet verder. Rietsuiker en klaverhoning.

Balans : Graanwhisky gokte ik. Maar in de details had ik het moeten weten : deze rum is veel zoeter dan whisky. Perfect op het verkeerde been gezet : nog nooit een rum geproefd die zo dicht bij whisky lag. Overigens een zeer lekkere rum. Prikkelt opnieuw om ook deze hoek van distillaten beter te verkennen.

Witte sok 6 : Bowmore 12y (2000-2012) Adelphi (56,1%)

Bowmore 12y van Adelphi : kwaliteit heeft een prijs

Kleur : Roestbruin.

Geur : Zoete turf, of beter : een turfige whisky op sherryvat. Ongetwijfeld. Heerlijke plakaatverf toetsen, met een ondertoon van zachte vanille. Zacht en warm als een flees-dekentje. Streelt de neus. Wat een feilloos evenwicht tussen turf en sherry. En het wordt alleen beter. Na een poos ook cuberdons. Bloemiger nu, rozenwater, ondersteund door de turf. Ook wat vlezig. Absolute top.

Smaak : Zoet en rokerig. Wat ‘soapie’. Duidelijk Bowmore-style, daar moet ik niet eens over nadenken. En wat voor Bowmore. Prachtige zoete toetsen, door de rook zelfs wat meer wijnvat dan sherry. Meer aardbei dan kers, zeg maar. Maar perfect in balans.

Finish : Hout in de staart, en wat zeep. En er is turf die ze eindeloos lang meevoert. Wow.

Balans : Ik heb altijd al een zwak gehad voor Bowmore. Deze haalde ik er ook feilloos uit. Maar wow, wat is dit een prachtige uitvoering. Adelphi staat gekend als een ‘dure’ bottelaar. Kwaliteit heeft een prijs, maar hier wordt geflirt met een absolute grens.

Witte sok 7 : Karuizawa 28y # 7576 Sherry But (1983-2012) Number One Drinks (57,2%)

Karuizawa 1983 : sprakeloos

Kleur : Volle, donkere kleur

Geur : Rozijn, gesuikerde popcorn. Wat gebrande toetsen. Gerookt spek, of neen gerookt paardenvlees. Dat is zoeter. Koffie ook. Speels, flirterig. Heerlijk.

Smaak : Volop kauwbare sherry. Maar ook een rokerigheid die wat aan turf doet denken. Heel fruitig. Vijg, gedroogde pruim. Krachtig en kruidig ook. En steeds dat ‘gerookte’, dat beetje houtskool. Wierook misschien. En geroosterde pinda’s. Verrassend. Wat een ontknoping.

Finish : Lang en dieprood fruitig. Houtskool. Toffee ook. Dooft uit op vanille.

Balans : Ook al bejubelde ik de Bowmore van Adelphi op deze tasting, deze Japanse ‘Port Ellen’ kreeg van mij verdiend de eerste plaats. Temeer omdat ze mij een nieuwe dimensie aan whisky liet zien. Bijna zetten deze rokerige toetsen mij op het spoor van Bourbon, maar de duidelijke kers stuurden mij gok bij naar Single Malt. Moeilijk om uit te maken of deze whisky op houtskool werd gestookt, of er flink wat vatrokerigheid in zit.

Zelf proberen? Hou dan de site van Whiskysamples in het oog !

Dit bericht werd geplaatst in Reviews en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s