Whiskybattle : Lagavulin Distillers Edition 1995 VS 1996

Zowat elk jaar brengt Diageo een reeks ‘Limited Editions’ van hun gamma uit. Als grootste whiskyproducent wereldwijd en als eigenaar van één derde van alle Schotse distilleerderijen heeft dit concern heel wat troeven in handen om elk jaar opnieuw met een verrassende selectie naar buiten te komen. Het paradepaardje Lagavulin zit zowat jaarlijks in de selectie ‘Distillers Edition’ van Diageo. Doorgaans betreft het een variatie op de klassieke Lagavulin 16y. De Distillers Edition kent doorgaans een flink gesherriede variatie op de standaard Lagavulin. Wij plaatsten er twee tegenover elkaar, en stelden vast dat kwaliteit herhalen een moeilijke oefening is. Alhoewel : des goûts et des couleurs …

IMGP7419

Lagavulin Distillers Edition 1995 (43%)
LGV 4/499 (1995-2011)
Lagavulin Distillers Edition 1996 (43%)
LGV 4/500 (1996-2012)
Kleur : Amber Kleur : Amber
Geur : Vol en expressief. Zoete turfrook, gebakken spekrepen. Volle fruittoetsen ondersteunen de zoete rook : sinaasappelzeste, cuberdon, slagroomtaart met krieken. Heerlijke medicinale toetsen. Sherry invloed en rokerige accenten klitten mooi samen. Gedroogde pruimen. Het korstje van een biefstuk met gekneusde peperbollen. Kruidige en geschroeide houttoetsen maken dit triumviraat compleet. Barbecuekruiden, een toefje anijs. Geur : Ingetogen, zelf een scherpe rand. Zoete turfrook, gesmolten geitenkaas. Breekbare fruittoetsen zorgen voor wrijving met de nadrukkelijke rook : framboos, licht floraal en steeds meer citrus. Frisse fruittoetsen komen op de voorgrond, gevolgd door gebrande suiker. Citrus, limoen, het harde karamellaagje bij crème brûlée. Plakaatverf zorgt voor wrijving. Steeds grassiger. Steeds meer vanille ook.
Smaak : Fruit voorop. Cuberdon, gedroogde pruimen. Wat vijg. Zoet als dadels zelfs. Het zoetige van sigarenas. Op de tong nog zachter dan in de neus. Alcohol nauwelijks waarneembaar. Wat medicnaal en nadrukkelijker de aardse toetsen uit de sherry (gebrande koffiebonen, verse teelaarde, medicinale toetsen). Wat een volle, ronde fruitigheid uit de oloroso sherry. Aardbei, bosbessen, kersensnoep. Maken de turfrook nog ronder en voller. Smaak : Medicinale toetsen voorop. Plakaatverf. Maken het geheel wat meer bitter. Sinaasappelschil. Alcohol bijt. Waar is het fruit? Flink kruidig. Kardemom, karweizaad. Sinaasappelfris, assige toetsen. Een zilte toets. 
Finish : Lang Bosvruchtenjam. Vanille steekt op, houttannines. Warme gloed van een uitdovend haardvuur. Finish : Medium. Aceton. Aanhoudende medicinale rook.
Balans : Werelds. Wat een ongelooflijk lekkere en volmaakte whisky is me dit zeg. Ik sluit mijn ogen, ruik en proef opnieuw. Blijf hangen in het moment, en wou dat dit eeuwig kon. Zucht. 

 

 

 

 

Balans : Zou ik de verschillen tussen deze ‘broertjes’ even nadrukkelijk proeven als ik ze niet samen dronk? Dat is de vraag die me elke keer opnieuw bezighoudt bij dit soort ‘whiskybattles’. Natuurlijk zijn de verschillen uitvergroot. Maar toch. Deze Lagavulin lijkt me uit balans. Te ingetogen – maar misschien vindt iemand anders ze net subtiel genoeg. Te veel in contrast – maar misschien vindt iemand anders dit juist avontuurlijk. Het frisse, florale, zelfs grassige laat de invloed van de eik primeren boven de sherry. Dat kan geen slechte zaak zijn. Maar het effect gaat m.i. wat verloren door de stevige turfaroma’s en –toetsen.
Dit bericht werd geplaatst in Lagavulin, Notes, Whiskybattle en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s